เนื่องจากครามเขารวย จนฉันแทบจะไม่ต้องทำอ่ะไรก็มีกินได้ แต่ตอนนี้มันเบื่อๆ
"อาหารที่สั่งได้แล้วค่ะ" ฉันบอก ลูกค้าที่ยิ้มให้ แน่นอนว่าฉันขอเขาให้ได้ทำงานที่ร้านนี้ ซึ่งตอนนี้เขากไม่ยอมหรอก แต่ที่ฉันมาเสิร์ฟอาหารแบบนี้ได้เพราะ กิ๊บไปเข้าห้องน้ำนั่นเอง - - แหะๆ เนียนมาส่งแทน ;P
"หนูเป็นพนักงานหรอจ๊ะ ไม่เคยเห็นหน้าเลย" คุณป้าถามขณะที่เธอมองอาหารหอมๆอยู่ตรงหน้า
"เปล่าค่ะ เป็นผู้จัดการน่ะค่ะ" แน่นอนว่าฉันได้ตำแหน่งนั้นตั้งแต่ครามและฉันรักกัน
"อ้าว แล้วทำไม..."
"อ้อ คือว่าพนักงานเขาติดธุระน่ะค่ะ^^"
"อื้ม ดีจังนะ ผู้จัดการแบบนี้ดีจัง ฉันชอบนะ^^"
"ขอบคุณค่ะ ทานอาหารให้อร่อยนะคะ" ฉันเดินจากมาจากตรงนั้น แล้ววางถาดอาหารเบาๆ ก็พบว่ากิ๊บเดินมาด้วยสีหน้าบอกบุญรับ  ดังนั้นฉันก็เอ่ยปากถามทันที "เป็นอะไรหรอ กิ๊บ"
 เธอได้ยินดังนั้นก็ตกใจ สะดุ้งโหยงเลยแหละ ก่อนจะตอบมาด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร แน่นอนว่าทุกคนในร้านนี้เกลียดฉันค่ะ จากเรื่องที่ทำให้ครามแน่นิ่งไปหลายเดือนนั่นT^T
"ไม่ใช่ธุระของเธอ" TTOTT! 
          "น้ำฟ้า เธอมาที่นี่ได้ยังไง" น้ำขิงถาม
"....ครามให้ฉันมา"
"เขาสงสารเธอหรือไงนะ" เธอนั่นแหละ
"ไม่รู้สิ ฉันขึ้นไปหาเขาข้างบนนะ" ฉันก้าวขึ้นบันไดได้ไม่ถึงก้าว ก็โดนสกัดไว้ด้วยคนที่คุณก็รู้ว่าใคร
"ไม่รู้สึกหรือยังไงว่าคนทั้งร้านเกลียดเธอแค่ไหน"
เจ็บแฮะ....
"ยังหน้าด้านมาอีก" นิ้วชี้ของน้ำขิงมาดันหัวฉันจนแทบเซไปด้านหลัง "เหอะ อ่อนแอ นี่นะผู้จัดการ"
 น้ำขิงอย่าให้ฉันหมดความอดทนนะ ที่ฉันเป็นแบบนี้เพราะเธอไม่ใช่หรือยังไง 'ซักวัน'ฉันจะลบคสบประมาทนั่น!!!
"แถมยัง มาก้อร้อกอติกครามอีก เหอะหน้าไม่อาย"
"เธอหรือเปล่าที่หน้าไม่อาย"
"ว่าไงนะ!!"
เพียะ!!
"เจ็บไหมละ รู้ไว้ว่าเธอน่ะมันทุเรศ"
เพียะ!! แน่นอนว่าเสียงนี้น้ำขิงไม่ได้ตบฉัน แต่ฉันเป็นตบเธอเอง ไม่ซักวันแล้ว วันนี้แหละฉันจะลบคำสบประมาทนั้นจากเธอยัยบ้า!!!
"เจ็บสิ เจ็บมากด้วย เพราะฉันไม่ด้านเหมือนใครบางคนนี่นา"
"O_Oยัยน้ำฟ้า หนอย มากไปแล้วนะ"
ก่อนที่น้ำขิงจะตบฉัน ฉันก็คว้ามือของเธอ แล้วหักมันอย่างสุดแรง
กร๊อก!
"กรี้ดดดดดด~~~~!!!!!!!"
น้ำขิงดึงมือตัวเองไม่กุมไว้อย่างเจ็บปวด ฉันเสียใจที่ทำให้เธอเป็นแบบนั้นแต่ก็ตอนนี้ฉันต้องทำให้เธอรู้ว่าฉันเอง ก็ทำเป็นในสิ่งที่เธอทำได้เหมือนกัน!
ตึกๆๆๆๆ
คนที่ลงมาจากชั้นบนคือคราม เขาลงมาด้วยสีหน้าที่ดูตกใจ
"เธอทำอะไรกันน่ะ"
"ครามคะ ดูน้ำฟ้าสิ มาทำร้ายน้ำขิงค่ะ!"
เธอกุมมือของตัวเองไว้บริเวณท้องแล้วงอตัวราวกับว่ามันเจ็บเมื่อกี้มันยังไม่หายไป อย่างว่าคุณคิดว่าฉันทำแรงไปไหม เพราะข้อมือของฉันก็แค่นี้ และก็แรงแค่นี้ แล้วบอบบางแบบผู้หญิงแบบนี้น่ะ!
"..น้ำฟ้า เธอทำจริงหรอ....." ครามพูดเสียงแบบไม่เชื่อสายตา
"ค่ะ ฉันทำจริง" คนดีย่อมพูดความจริงเสมอ แต่....คนดีก็ใช่ว่าจะได้รับสิ่งดีเสมอไป.....
"น้ำขิงลุกไหวไหมครับ?" ครามประคองตัวของน้ำขิงด้วยความอ่อนโยน แล้วพยุงเธอลุกขึ้น
"...โอ้ยย" เธอครวญ
"น้ำฟ้า...ขอโทษเธอซะ"
"O_O" นั่นเป็นสิ่งที่ฉันไม่คิดว่าจะได้ยิน
"น้ำฟ้า" ภายในอ้อมแขนของคราม รอยยื้มที่มีเลศนัยเผยขึ้นจากผู้หญิงหน้าด้าน "ไม่เป็นไร เราจะคุยกันอีกครั้งต่อเมื่อเธอสำนึกผิด" ครามตัดพ้อ แล้วพาน้ำขิงไปที่ออฟฟิสด้านบน
  น้ำตาเริ่มใหลลงมาช้าๆด้วยความเจ็บปวด ทำไม....ทำไมนายถึงดีกับเธอคนนั้น ทั้งที่เขาทำให้ฉันเจ็บ เขาทำให้คนที่นายรักเจ็บนะ....
  ณ หลังร้าน
   ฉันไม่แน่ใจว่าที่ครามพูดเมื่อกี้นั่นเขาบอกเลิกหรือเปล่า แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ทำมห้ฉันเสียใจมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ฉันรักเขามาก ฮือออ
   "เอ่อ  น้ำฟ้า..." เสียงหนึ่งดังขึ้น ฉันรีบปาดน้ำตาแล้วหันไปหาเจ้าของเสียง
   "อ้าวกิ๊บ มีอะไรหรอจ๊ะ"
   "เอ่อ......"
   "อ๋อ จะให้ช่วยงานหรอ จ้ะๆ เดี๋ยวฉันจะไปนะ" ฉันลุกขึ้น แล้วเดินผ่านหน้ากิ๊บไป แต่....
   "ฉัน ขอโทษ ...." เอ๊ะ "ฉันไม่น่าเชื่อน้ำขิงเลย..."
   "ฮะๆๆๆ เรื่องอ่ะไรน่ะ " ฉันหัวเราะเจื่อนๆ
   "น้ำขิง เขาบอกว่าเธอเป็นต้นเหตุที่ทำให้ครามเป็นแบบนั้น แต่เธอ...." .... "ช่างดีเหลือเกิน"
   "กิ๊บ..."
   "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันก็จะอยู่ข้างเธอนะ...." อา...ดีจัง
   "อืม ขอบใจนะ"
เธอยิ้มให้ฉัน  แน่นอนว่าความดีใจจากตรงนี้ ก็บรรเทาอาการเจ็บปวดจากคนรักของฉันได้ไม่เท่าไร....
   21.36 น.
ครามยังไม่ลงมาจากข้างบน ดึกขนาดนี้แล้วไม่กลับบ้านก็คงนอนที่นี่ล่ะมั๊ง แล้วเขาทานข้าวเย็นหรือยังนะ ไปทำให้ดีกว่า.....
ความเสียใจมันยังไม่ลดเลยนะ เวลาก็ผ่านไปนานแล้ว ฉันผิดหรือเปล่านะที่ไม่ไปขอโทษ
...................
เมื่ออาหารเสร็จแล้ว ฉันเดินขึ้นไปด้านบน ออฟฟิสของเขายังคงมีไฟสว่าง
แอดดด ฉันเปิดเข้าไปด้านในด้วยสีหน้าหงอยๆ กะจะรีบออกมา เพื่อไม่ให้เขาเห็น..
แกร๊ก จานอาหารถูกวางบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา ฉันรีบเดินออกมาด้วยความรีบร้อน แต่....
หมับ!
คนที่กอดฉันไว้จากด้านหลัง ซึ่ง คนคนนี้นก็คือ......คราม!!!!!O_O
"ทำไมเธอไม่มา..." เขาเอาคางเกยที่ไหล่ของฉัน
"...เอ่อ"
"รู้ไหมว่าฉันกระวนกระวายใจมากแค่ไหน..."
"...." เขากระชับอ้อมแขน
"ฉันขอโทษ ไม่น่าว่าเธอแบบนั้นเลย" ก่อนที่เขาจะหันตัวฉันเข้ามา....จูบ
อา...ริมฝีปากนุ่มๆแบบนี้ทำให้ฉันไม่มีสติ มันหลุดออกจากร่างนี้ไปแล้ว นี่เขาไม่โกรธใชไหมนะ.....ครามดันตัวฉันให้ติดผนัง แล้วประทับริมฝีปากอุ่นๆนั้นอีก มันเริ่มลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆไม่นึกว่าเขาจะจูบเก่งขนาดนี้นะ แล้วฉันยอมให้เขาทำแบบนี้ได้ยังไง
"อ๊ะ " ฉันรีบดึงเขาออกไป "นาย..ทานข้าว.....เย็นหรือ ...ยัง.."
"อื่มแล้วล่ะ"
"อ...เอ๋"
"เมื่อกี้ มันทำให้ฉันอิ่มแล้วล่ะ^^"
"อย่ามาล้อเล่นน่า ไปกินข้าวเดี๋ยวนี้เลยนะ" ฉันดุ
"เป็นห่วงอาดี๊"
"ย่ะ- -!"
"ป้อนหน่อย"
"ฮะ"
"ป้อนหน่อยนะคับ แรงไม่มีแล้วอ่ะ;P"
"หนอย นายนี่มัน...." ฉันเดินนำเขาไปที่โต๊ะ
แล้วหยิบช้อนตักข้าวในจานเพื่อไปป้อนคนขี้อ้อนที่อยู่ตรงข้าม
"เอ้า อ้ามม"
จุ๊บ~!
"O_O!!!"<<<ฉัน
"อร่อยจังเลย^^"
อย่างน้อยตรงนี้ก็ยังมีเขาที่คอยร่ายมนต์แห่งรักให้ฉันทุกวัน...
[Fin.]

edit @ 31 Jul 2011 15:50:42 by มาย

edit @ 3 Aug 2011 11:11:48 by มาย

Comment

Comment:

Tweet

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก!!!!!! อยากมีแฟนแบบครามโว้ยยยยยcry cry cry cry cry cry Hot! Hot! Hot!

#3 By i'm planing on 2011-08-21 09:05

^^ Hot! Hot! Hot!

#2 By VerDon™ on 2011-08-18 18:46

555+ สะใจจังเลยน้ำฟ้าตบน้ำขิง สุดยอดอ่ะ! !!

หลังๆครามนี่โรแมนติกขึ้นเนอะ open-mounthed smile

------------------------------

จะรอเรื่องของฟอนเต้นะ เย่ ! big smile

Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#1 By Dekyingnomsod on 2011-08-14 07:59