เป็นเวลาตอนเช้าตรู่ที่ฉันจะตื่นไปมหาลัย เพื่อเริ่มชีวิตใหม่ กับการเปิดเทอมใหม่! เนื่องจากพ่อและแม่ก็เสียไปหมดแล้ว ฉันเองก็ไม่มีใครนอกจากคุณป้าสุดที่รัก ที่คอยดูแลอยู่ทุกวันนี้
   "ป้าคะ หนูไปมหาลัยแล้วนะ!" เสียงฉันที่ตะโกนจากหน้าห้องเช่าให้ป้าได้ยิน แม้ว่าฉันรู้ว่าเธอคงจะยังไม่ตื่นหรอก ^^ "เดี๋ยวตอนเย็นหนูไปทำงานพิเศษที่ร้านของสลาชชี่นะ แล้วก็ฝากดูแลไอ้ครีมด้วยเน้ออ" ว่าจบฉันก็เดินออกมาจากห้องเช่าที่เล็กจนไม่รู้จะอธิบายยังไง เพื่อนๆอาจจะงงว่า สลาชชี่เป็นใคร เธอเป็นพี่สาวที่เป็นเจ้าของร้านอาหารชื่อดังในย่านนี้น่ะค่ะ พอดีราได้ขัดสนมาก ฉันเลยจำเป็นต้องทำงานพิเศษเพื่อแลกกับค่าอยู่ค่ากิน (สงสารใช่ไหมล่ะ ฉันก็สงสารตัวเองเหมือนกัน T^T) ส่วนครีมนี่คือสุนัขของฉันเองค่ะ ^^;;
   เดินออกมาจากห้องเช่าแล้ว คนที่ยืนอยู่ก็ทำให้ฉันตกใจแทบจะมุดหัวหนีเลยทีเดียว!
   "ยัย...เด็กที่ยังไม่ได้จ่ายค่าห้อง 3 เดือนแล้วนี่ เจอทีไรก็หนีทุกที เอาค่าเช่ามาเดี๋ยวนี้เลยนะ"
   "โถ คุณป้าสุดสวยขา รออีกหน่อยไม่ได้หรอคะ หนูยังเรียน รายได้ก็น้อย..." นี่คือการอดอ้อนของฉันนะ "เอาไว้ฉันมีจะเอามาจ่ายให้นะ นะ นะ วันนี้ปล่อยหนูไปก่อนน๊า"
   "...เฮ้ออ นี้ยังเป็นเด็กนะนี่ จะไปโรงเรียนก็ไปไป" หล่อนบอกปัดๆ อย่างที่บอกแหละค่ะ ฉันไม่ได้จ่ายค่าห้องเช่ามาสาม เดือนแล้วจริงๆ ตั้งแต่พ่อแม่ตายเนี่ย บ้านก็ถูกยึด จากนั้นก็เลยมาอยู่ห้องเช่ากับป้า เฮ้ออ ชีวิต..
ณ มหาลัย
   "ฉันบอกแกกี่รอบแล้วเนี่ย!" ความดังของเสียงนี่ทำฉันต้องปิดหูเลยทีเดียว - -" "ยัยป้าหน้าเลือดนั่นน่ะ ช่างมันเถอะ มาอยู่บ้านเดียวกับฉันก็ได้ จะเกรงใจอ่ะไรนักหนาเนี่ย" ยูฟี่พูดออกมาด้วยความหงุดหงิด ก็นะ...ฉันดันเล่าเรื่องที่จะโดนไล่ออกจากห้องเช่าไปนี่ T^T "เย็นนี้นะ พายน์ เธอไปเก็บข้าวของย้ายมาที่บ้านฉันเลย"
   "ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ แต่ว่าฉันก็คงไปไม่ได้หรอก ฉันยังมีป้านะ" ( สงสารตัวเอง T^T )
   "เฮ้ออ ฉันไม่รู้จะช่วยเธอยังไงแล้ว นี่ถ้าฉันมีโอกาสเรียนเวทย์มนต์สูงๆนะ ฉันจะเสกบ้านให้เธอสักหลังเลย -*-"
  
   ในโลกเวทย์มนต์ ในมหาลัยเวทย์มนต์ ในโงอาหารที่มีพ่อมดแม่มดเดินกันขวักไขว่ ฉันนั่งลงที่โต๊ะด้านหลังกับยูฟี่ ฉันลืมแนะนำตัวหรือยัง แต่เพื่อนๆก็คงจะรู้กันแล้วว่าฉันชื่อพายน์ เป็นแม่มดเวทย์มนต์ต่ำๆ เกรดไม่ดี วิชาคาถาเป็นวิชาที่ฉันห่วยแตกมาก แต่ปรุงยานี่สิ ฉันไดเกรดดีเชียวนะ *0* อย่างน้อยคนอย่างฉัน ก็มีอะไรให้น่าชื่นชมบ้าง อุว่ะฮ่าๆ
   "แล้วนี่เธอจะทำไงต่อฮะ ยัยพายน์" เสียงของยูฟี่ดังขึ้นขณะที่เรากำลังกินข้าวกันอยุ่ ที่ริงยัยนี่เพิ่งกลับมาจากการไปต่อแถวซื้ออาหารสุดแพงของที่นี่ แต่ฉันน่ะหรอ เอาข้าวกล่องมาเอง T^T ที่นี่มันแพงเกินไป
   "ฉันหรอ ก็คงทำงานที่ร้านพี่สลาชชี่ต่อไปล่ะมั๊ง ไม่มีทางเลือกนี่ พ่อแม่ก็เสียหมดแล้ว"
   "จะบ้าหรือไง เธอต้องทำอะไรซักอย่างแล้วนะรู้ไหม เกิดวันนึงยัยป้านั่นไล่เธออกจากห้องเช่า เธอจะทำยังไง" ทำไมยัยนี่คิดการใกลจัง ที่จริงมันก็ไม่ไกลเท่าไหร่หรอกนะ แต่มันฟังดูโหดร้ายเป็นบ้า T^T
   "ก...ก็คง....ไม่รู้สิ ยังไม่ถึงตอนนั้นสักหน่อย อย่าคิดมากแทนฉันเลยน่า" ฉันบอกปัดๆ วันนี้เราดราม่ากันมาทั้งวันแล้ว ขอผ่อนคลายซะหน่อย = ="
   "เออๆ ยังไงถ้ามีอะไรที่ฉันช่วยได้ก็บอกละกัน"
   "อือๆ ขอบใจนะ" จะว่าไปต่อให้ยัยนี่ไม่พูดขึ้นมา ฉันก็ว่าฉันควรจะเริ่มคิดได้แล้วนะ แต่ยังไงก็คิดไม่ออกอยู่ดีนี่นา ช่างมันเถอะ แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆล่ะก็ ....ไม่อยากจะนึกภาพ = =
   'กรี้ดดด นั่นรุ่นพี่ฟอนเต้นี่นา พี่นอร์ทก็ด้วย ดูพวกเขาสิ หล่อเทพๆเลย' เสียงเจากยัยผู้หญิงด้านหน้า ดังขึ้นมาเป็นระยะๆ 'ได้ข่าวว่า เทอมที่แล้วเขาท๊อปอีกแล้วนี่' อีก1 'สุดยอกเลย ตระกูนเขานี่ หัวสูงกันทุกคนเลยนี่'
เฮ้ออออ
   "ว้าว นั่นพี่ฟอนเต้นิ หล่อจัง <3" ยัยนี่ก็ด้วยเรอะ "ว่าไหมพายน์"
   "..ใครหรอ" ฉันไม่รู้จักพวกเขานี่
   "ต๊ายย เทอนี่เซาะกราววมากเลยนะ นั่นน่ะพี่ฟอนเต้ เขาเกิดมาในตระกูลดัง รวย แถมยังหัวดีอีก ล่าสุดที่ได้ยินมา เขาจะจบเวทย์มนต์ขั้นสูงแล้วนะ" ยูฟี่พูดพร้อมชี้ไปที่ชายร่างสูงคนหนึ่ง เขาสูงเกือบ 185 เซน.ได้ผมสีน้ำตาลนั่น เข้ากับใบหน้าของเขาอย่างเหลือเชื่อ รวมทั้งโครงหน้าเรียวๆ และหน้าตาสุดเพอร์เฟกต์!
   "อือ..." ฉันบอกเบาๆหลังจากที่ยูฟี่พล่ามสารพัดความดีของเขา เสียใจด้วยที่ฉันไม่ได้ฟังหรอกนะ = =
   "นี่ๆ ฉันมีเรียนตอนนี้ ไปก่อนนะ"
   "อื้อ"
   .....พี่ฟอนเต้งั้นหรอ พี่นอร์ทหรอ
ตอนเย็น
   ฉันรู้ดีว่าตอนนี้มันจะห้าโมงแล้ว แต่เวลาทำงานของฉันมันสี่โมงครึ่ง ฉันรีบวิ่งไปที่ร้านพี่สลาชชี่ที่ตั้งอยู่ริมถนน ร้านอาหารสุดหรูหราสำหรับผู้มีระดับ ภายในตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์หลุยซ์ พนักงานที่มาทำงานที่นี่(อย่างฉัน) ต้องเนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้วเลยทีเดียว
   เนื่องจากการมาสายครั้งนี้ เป็นเหตุผลว่าทำไมฉันจึงต้องเข้าหลังร้านที่มีพนักงาน พ่อครัว คนล้างจานขวักไขว่กันเต็มไปหมด เสียงของเครื่องมืออุปกรณ์ต่างๆผสมปนเปก็จนเสียงนั้นแยกไม่ออก มันดังมากจริงๆ = =" คือฉันจะบอกทุกคนว่า ฉันฉันย่องเข้าไปเงียบๆ คงไม่มีใครเห็นหรอกมั๊ง
   ย่อง ย่อง ย่อง....และ ย่อง...
   "ยัยพายน์!!!"
   เฮือกกก~!
   เสียงนั่นทำให้หน้าฉอดสี ก่อนจะหันไปยิ้มเจื่อนๆให้เจ๊นิม
   "กู้ด อิฟเวอนิ่งค่ะ พี่นิม สบายดีไหมม ^^;;" ฉันรู้ว่าหล่อนสบายดี แต่ฉันนี่สิ !
   "ดีจ๊ะ วันนี้มาเร็วดีเนอะ^^"
   "นั่นสิคะ ลูกค้ายังน้อยๆอยู่เลย ฮะ ฮะ ^^' " ว่าแล้วฉันก็หันไปมองลูกค้าที่ยืนอยู่หน้าร้าน ต่อแถวจองโต๊ะกัน เนื่องจากด้านในนั้น ไม่มีที่ว่างสำหรับพวกเขาแล้ว
   "ลูกค้าน้อยเสียจนเด็กเสิร์ฟจัดรายการกันไม่ทันเลยเนอะ^^"
   "ฮะๆ สงสัยเด็กเสิร์ฟที่เหลือเขายังไม่มามั๊งคะ ^^;"
   "....หรออ ^^"
   "ค..ค่า"
   "ฉันจ่ะหักค่าแรงเทอ 300!!!"
   "T^T!"
   "ไปรับออร์เดอร์โต๊ะ 11 ด้วย เขารอนานแล้ว" เจ๊นิมคงไม่อยากเห็นหน้าฉันแล้วสินะ T^T
   "ค่ะ"
   ว่าแล้วฉันก็เดินไปที่โต๊ะ 11 ตามที่ได้รับคำสั่งมา ผู้หญิงสูงวัย 2 คน แต่งตัวราวกับคุณนาย คุยกันสนุกสนานอยู่ที่โต๊ะนั้น ฉันว่าเขาคงเป็นมิตรดีนะ ^^ เดินเข้าไปดีกว่า >O<
   "รับอะไรดีคะ ^^" ฉันพูดพร้อมยิ้มด้วยความเต็มใจให้ แม้ว่าเมื่อกี้เกินสงครามเย็นมาก็ตามที
   "อ้อ ป้าเอา (บลาๆๆๆๆๆๆ)" ฉันจดลงในกระดาษจดรายการอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะบกว่า
   " ดิฉันขอทวนรายการอาหารนะคะ (บลาๆๆๆๆ)กรุณารอสักครู่ อาหารที่สั่งไป จะมาเสิร์ฟภายใน 15 นาที หากเกินกว่านั้นกรุณาเรียกพนักงานค่ะ" ฉันพูดรัวๆก่อนจะยิ้มให้ทั้งคู่เหมือนเดิม บทนี้ฉันจำได้แม่น เพราะว่าตอนมาสมัครทำงาน พนักงานทุกคนต้องท่องได้! อุว่ะฮ่าๆ
   "หนูเรียนอยู่หรอจ๊ะ" ว่าแล้วยังเดินไปไม่พ้นโต๊ะ เสียงของคุณนายก็ดังขึ้นอีกรอบ
   "ค่ะ พอดีมาทำพาร์ททาม"
   "ขยันจัง ฉันชักถูกใจแล้วสิ"
   "^^"
   "แล้วนี่พ่อแม่ล่ะจ๊ะ"
   "เสียหมดแล้วค่ะ หนูอยู่กับป้าในห้องเช่า"
   "อื้มม แล้วค่าเทอมจ่ายเองหรอ "
   "อ้อ ก็ไม่ค่อยมีเท่าไหร่ ก็อาศัยเรียนดีๆ รับทุนไปน่ะค่ะ" ฉันนี่....T^T
   "อืมมมม..." เธอครางออกมา พร้อมทำหน้าครุ่นคิดอะไรซักอย่าง
   "เอ่อ งั้นหนูขอไปส่งออเดอร์นะคะ" ฉันรีบเดินออกมาจากตรงนั้นแล้วยื่นออร์เดอร์ไปให้พ่อครัวหลังร้าน ทำไมผู้หญิงคนนั้นต้องถามเรื่องเราด้วยนะ o o??? 
   เช้าอันแสนวุ่นวาย
   "นี่เทอ!! กะจะผัดวันประกันพรุ่งไปถึงไหนย้ะ! เอาตังค่าเช่าห้องมาเดี๋ยวนี้เลย!" ป้าแกตะโกนเสียงดังแทบจะปลุกคนทั้งซอย สาเหตุเดิมค่ะ ฉันไม่ได้จ่ายค่าเช่าห้อง!
   "ป้าขา หนูไม่มีจริงๆ ก็หนูสัญญาแล้วนี่คะว่าถ้าหนูมีหนูจะรีบเอามาจ่าย!" ฉันอ้อนวอนสุดชีวิต เพราะรู้ว่า การทวงรอบนี้ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว
   "แกก็พูดอย่างนี้มา 3 เดือนแล้ว!  ฉันต้องรออีกกี่เดือนฮะ กว่าจะได้เงินเนี่ย!"
   "โถ่..หนูกะ.." นี่ฉันแทบจะกอดขาป้าเขาแล้วนะเนี่ย
   "ไม่ต้องพูด!!! แกน่ะ พ่อแม่ก็ตาย ฉันไม่รู้ว่าแกจะเอาเงินค่าห้องมาจากไหนด้วยซ้ำ!!" วินาทีนี้น้ำตาเริ่มเอ่อออกมา.. "เด็กไม่มีพ่อไม่มีแม่แบบนี้ ดีแต่โกหกน่ะแหละ!" อย่ามาว่าพ่อกับแม่ฉันนะ...
   "ป้าคะ..." ฉันทรุดลงกับพื้น แทบจะกราบเท้าของเธอ..
   "หึ! คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะยกหนี้ไห้หรือยังไง! ฝันไปเถอะ!!!"
   "ฮึก...ฮืออ อ" คราวนี้น้ำตาไหลออกมาจริงๆ
   พึ่บบ!
   "ลุกขึ้น!!" ผู้หญิงคนหนึ่งดึงฉันให้ลุกขึ้นด้วยแรงมหาศาร พร้อมพูดว่า "เธอไม่จำเป็นกราบเขา.."
ฉันที่น้ำตานองหน้า เงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงคนนั้น! นั่นมัน...คุณนายเมื่อวานนี้นี่!!! ฉันมองไปที่ถนน ลีมูซีนคันยาวจอดกินที่ถนนไป บอร์ดี้การ์ด 3 คนยืนอยู่ข้างหลังเรา ! และคุณนายที่จับแขนฉันที่ทั้งตัวประดับไปด้วยเครื่องเพชร
   "คุณนาย..."
   "ต่อไปนี้ เด็กคนนี้คือลูกบุญธรรมของฉัน !" เธอตวาดต่อ "และใครก็อย่าแตะต้อง"
   "อ๊ะ.."
   "เธอติดค่าเช่าห้องเท่าไหร่บอกมา"  นาทีนี้ยัยป้าคนนั้นตาค้าง พร้องกับขาสั่นแทบทรุดบอกว่า
   "สะ สามพันค่ะ"
   "เอ้านี่! หมดแล้วใช่ไหม ไปกันเถอะ หนูพายน์!" ว่าแล้วฉันก็ถูกยัดเข้ารถลีมูนซีนสุดหรู !
นี่มันอะไรกันนี่!
เมื่อฉันเข้ามาในรถ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นทันที!
   "แม่! ผมสายแล้วนะ นี่มาจอดเอาใครขึ้นรถเนี่ยย!!!" เจ้าของเสียงดูตกใจโกรธมากที่มารดาเขากระทำ น...นั่นมัน
ชายร่างสูง รูปหล่อคนนี้ทำให้ฉันนึกถึง...
   {เธอรู้จักรุ่นพี่ฟอนเต้ไหม} เสียงของยูฟี่ดังเข้ามาในหัวฉันทันที!
   "ฟอนเต้ นั่นน้องบุญธรรมของลูกนะ! แม่รับเขามาเมื่อกี้นี้เอง!"
   "ฮะ?!!!!/ฮะ O o?!!!!"
จบ. บทนำ
[ยาวจังงิ]

edit @ 28 Mar 2012 21:26:13 by มาย

edit @ 28 Mar 2012 21:27:25 by มาย

Comment

Comment:

Tweet

เขียนเก่งมากๆค่ะ จะรอติดตามนะคะ

confused smile confused smile Hot! Hot! Hot! Hot!

#2 By BO AND BOBBY on 2012-03-30 18:23

Hot! Hot! Hot!

น่ารักดีbig smile

#1 By YiM-YiiM on 2012-03-29 13:27