"อ...อืม"
   ภายในห้องคล้ายๆว่า เขากำลังดำเนินการอะไรบางอย่างอยู่ หม้อใบใหญ่ตั้งไฟอยู่กลางห้อง เหมือนว่าของเหลวด้านในยังไม่เดือด ฉันย่างเท้าเข้ามาในห้อง พวกเขากำลังผสมยา นั่นเป็นสิ่งที่ฉันถนัดสุดๆ ถ้าให้พูดๆก็เหมือนทำการทดลองการค้นพบอะไรบางอย่างใหม่ๆล่ะมั๊ง...
   พี่ฟอนเต้เดินไปที่ตู้หนังสือข้างๆแล้วหยิบหนังสือที่เหมือนไม่เคยถูกหยิบมาเป็นปีๆได้ ก่อนจะเปิดมันออกอย่างง่ายดาย
   "เรากำลังจะทดลองทำยาชนิดหนึ่งอยู่" ชายผู้ที่มีใบหน้าอ่อนโยนบอกเสียงนุ่ม แล้วหันมายิ้มให้ฉันบางๆ ก่อนที่จะหันไปหาฟอนเต้ แล้วพูดต่อว่า "เจออะไรไหม"
   "หนังสือเล่มที่ 10" พี่ฟอนเต้เว้นช่วงแล้วถอนหายใจพรืดใหญ่ "บอกไม่เหมือนกับเล่มที่ แล้วๆมาเลย"
   "ยานี่มัน... = =" พวกเขาทำหน้าเหนื่อยกับการทดลองนี้แล้ว
   "โว้ยยย ไม่ทำแล้ว!" ในที่สุด เหมือนเจ้าชายก็ทนไม่ไหว ฉันดูก็พอรู้นะ ว่าเขาเป็นคนโมโหง่าย "ยาอะไรเนี่ย ยากชะมัด!!!" ว่าแล้วก็จ้ำไปแล้วกระแทกตัวลงโซฟา ฉันสาบานได้ว่าได้ยินเสียงแปลกๆจากโซฟาตัวนั้น
   "ขอโทษนะ...ฉันเอง ก็ไม่คิดว่ามันจะทำสำเร็จ" พี่ฟอนเต้พูด น้ำเสียงนั้นดูรู้สึกผิดมาก คือว่าบางที เขาน่าจะรู้สึกว่าฉันอยากจะเข้าใจอะไรสักเรื่อง - -"
   "เอ่อ คือว่า..." ฉันเอ่ย "ให้ฉันลองดีไหมคะ..."  
   "...." ไม่มีใครพูดอะไรออกมา แต่ฉันมั่นใจในตัวเองพอ เพราะฉันเก่งด้านนี้ มากกว่าด้านคาถา 
   ฉันหยิบหยังสือมาจากบนโต๊ะ มันเปิดอยู่ที่หน้า 616 ยาที่เขากำลังพยายามอยู่คือ....
   "...นี่มัน" ฉันพูดไม่ออก "พี่ฟอนเต้" ฉันหันไปมองเขา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ฉันพอจะเข้าใจทุกอย่างเนิ่นๆ เพียงแค่รู้ว่า พวกเขากำลังทำอะไร
   "พี่อย่าพยายามเลยนะคะ" ฉันเอ่ยในที่สุด "ยาชุบชีวิตเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติมากๆเท่าที่เคยมีมา" ฉันรู้ว่ามันรู้สึกอย่างไร หากต้องการจะให้ใครสักคนกลับมามีชีวิตอีกครั้ง เหมือนรู้อยู่เต็มอกว่าไม่มีทาง แต่ในใจก็ยังนึกถึงความเป็นไปได้ที่ใกล้เคียงกับปาฏิหาริย์ เพราะฉันเอง ก็เคยคิดว่าถ้าทำสำเร็จ พ่อกับแม่ บางทีฉันกำลังอยู่ในอ้อมกอดของพวกเขาก็เป็นได้ 
   "เขาพยายามมาได้ 1 อาทิตย์แล้ว แต่มันไม่มีอะไรดีขึ้นเลย สูตรบอกไว้ชัดเจน แต่มัน...ไม่ได้ ทุกอย่างเลย"  ชายผู้สุภาพเอ่ย "ฉันเองคิดว่าถ้าทำได้ มันก็ไม่ห่างใกลปาฏิหาริย์เท่าไหร่เลยนะ" 
   แม้คำพูดเหล่านั้น จะทำให้พี่ฟอนเต้ท้อแท้ แต่พวกเขาก็ยังพูดมันออกมางั้นหรอ - -
   "เธอปรุงยาเก่งใช่ไหม" พี่นอร์ทพูดขึ้น มองหน้าฉันด้วยสายตาที่มุ่งมั่น เฮ้ เมื่อกี้เขายังด่าฉันอยู่เลยนะ
   "เอ่อ คือ ก็เก่งกว่าทุกวิชาน่ะนะ" ฉันเอ่ยอย่างเขินๆ ก็มันช่วยไม่ได้นี่ จะให้พูดว่า 'ใช่ค่ะ ฉันเก่งที่สุด!' ได้ยังไง 
   บางทีฉันอยากรู้เกินไปหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ฉันอยากรู้ว่าเขาต้องการชุบชีวิตใคร หรือฉันไม่ควรถามนะ!? 
   "เอลฟ์น่ะ ชื่อโชว์ ของฉันเอง มันตายไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว" ตั้งแต่เริ่มเรื่องมาเขาอ่านใจฉันครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ แต่มันเสียมารยาทมากเลยทีเดียว เนื่องจากว่าฉันอยากรู้เอง จะไม่ถือสาอะไร 
   ฉันก็เพิ่งสังเกตนะว่า นอกจากคนแล้วในห้องนี้ยังมีเอลฟ์อีก3 ตัวนั่งร้องไห้กันอยู่ด้วย นึกได้อย่างนั้น ฉันก็นึกสงสารพวกมันขึ้นมา อย่างว่าล่ะนะ มันเป็นไปไม่ได้ แถมถ้าทำได้ ก็เป็นอัตรายไม่น้อยเลยด้วย ยาชุบชีวิตน่ะ ดื่มยาหลังจากตายไปได้ไม่เกิน 3 เดือน จะทำให้กลับมามีชีวิต และต้องแลกเปลี่ยนข้อตกลง 1 ข้อเพื่อชุบชีวิตคนๆนั้น ฉันไม่รู้ว่าข้อแลกเปลี่ยนคืออะไร เพราะหลายพันปีมาแล้วไม่มีใครสามารถทำมันขึ้นมาได้ นอกจากนี้ยาชุบชีวิตมันอัตรายมาก เพียงแต่สูดดม อาจจะเปลี่ยนสภาพจากคนเป็นให้กลายเป็นคนตายได้ด้วย แต่ก็ยังอยากทำมันขึ้นมาอีกครั้ง เพราะถ้าอยากได้ชีวิตใครกลับมาสักคน แม้ว่าข้อแลกเปลี่ยนมันคืออะไร ก็ไม่มีทางขัดอยู่แล้วแน่นอน
   "บางทีเธอ อาจจะอยากลองทำขึ้นมาบ้าง ฉันชื่อครามนะ" ชายผู้สุภาพอ่อนโยนพูดขึ้นมา ก่อนจะโยนหนังสือมาอีกเล่ม "เธอรู้หรือเปล่าว่าจะทำยังไงให้แอปเปิ้ลมีรสชาติเดียวกันมีปริมาณมากๆ"
   "....หมายความว่าไงคะ" นี่เขา...
   "ใช่ ผมกำลังทดสอบเธออยู่" 
   แอปเปิ้ลที่มีรสเดียวกันเป๊ะ ต้องการมากๆงั้นหรอ
   "คราม เธอจะไปรู้ได้ยังไง เรายังหาวิธีทำแบบนั้นไม่ได้เลยนะ"
   "หึๆ เชื่อฉันสิ" รุ่นพี่พูดอย่างมีนัย "รู้หรือเปล่าล่ะ"
   "เอ๋เดียวก่อนนะคะ ทำไมเราไม่ลองใช้แอปเปิ้ลหลายๆลูกล่ะ - -" เจ้าหญิงเดลฟีถาม 
   "หลายลูกก็รสชาติไม่เหมือนกันน่ะสิ"
   "ก็เลือกเอาอันที่มันเหมือนกันสิ"
   "แล้วเธอรู้ได้ยังไงล่ะ บางทีอีกลูกอาจจะเปรี้ยวกว่าแค่นิดเดียวก็ได้ ในหนังสือให้เอาแอปเปิ่ลเขียวรสเปรี้ยว 1 ลูก มา 1 กิโล เพราะในลูกนั้นรสชาติมันจะเหมือนกันทั้งลูกไง" ปัญหาก็คือแอปเปิ้ลที่ไหนหนัก 1 กิโลในลูกเดียวสินะ อ๊ะนึกออกแล้ว!!
   "ทำไมไม่ลองผสมยาเอาล่ะคะ" ท่ามกลางการครุ่นคิดของทุกคน ฉันก็พูดขึ้นมา ทุกคนหันมามองฉันเป็นตาเดียว ว่าแล้วก็พูดต่อ "ถ้าเอายาคืนสภาพที่จะทำให้สิ่งนั้นกลับมาเป็นเหมือนเดิมกับยาเพิ่มขนาดที่จะทำให้ขนาดใหญ่ขึ้นมาผสมกันล่ะ "
   "...เธอหมายความว่าไงน่ะ" พี่ฟอนเต้เหมือนจะสนใจขึ้นมา 
   "การเอายาสองตัวเองมาผสมกัน จะทำให้ประสิทธิภาพยาของทั้งสองเปลี่ยนไป แต่มันจะไม่เปลี่ยนไปในทีเดียวหรอกค่ะ มันจะคล้ายๆของเดิม ถ้าเอายาเพิ่มขนาดมาผสมกับยาอื่น ผลที่ตามมาคือยาจะให้ผลได้ไม่เต็มที่คือมันจะขยายแค่นิดเดียว และยาคืนสภาพ ที่จะทำให้คุณภาพของสิ่งของนั้นกลับมาเป็นเหมือนเดิม การขยายขนาดลูปแอปเปิ้ลปรืมาณจะเท่าเดิมค่ะ เนื้อของมันจะแน่นน้อยลงแต่ขนาดจะใหญ่ขึ้นเท่านั้น ซึ้่งถ้าได้ยาคืนสภาพจะทำให้ทุกอย่างของมันไปเปลี่ยนแปลง ลูกแอปเปิ้ลจะคงสภาพทางเคมีทุกอย่างเอาไว้หมด รวมถึงสภาพทางกายภาพบางประการด้วย" การอธิบายนี้พวกเขาจะงงกันหรือเปล่านะ ให้สรุปก็คือยาที่ฉันจะผสมนั้นจะให้ลูกแอปเปิ้ลใหญ่ขึ้น ปริมาณมากขึ้นค่ะ โดยที่รสชาติเหมือนเดิม
   ทุกคนเงียบ พยายามใช้ความคิดตามที่ฉันพูดไป 
   "ผมว่าแล้ว ผมมองเธอไม่ผิดจริงๆ" พี่ครามพูดขึ้นมา "ทีนี้ทุกคนเข้าใจหรือยังว่าเธอคนนี้คือใคร"
   "พายน์ แอลพริ้นซ์" เจ้าชายมองหน้าฉันอย่างตกตะลึง "คนในตระกูลแอลพริ้นซ์ ตระกูลที่มีพรสวรรค์ด้านการปรุงยามาตั้งแต่บรรพบุรุษ"
จบ.ตอนที่ 3 ตอนนี้สั้นหว่ะ เหอะๆ
'พายน์ แอลพรินซ์'


Comment

Comment:

Tweet